ماه بالای سر آبادی است

 ماه بالای سر تنهایی است

تا انتهای حضور

امشب

 در یک خواب عجیب

رو بهسمت کلمات

باز خواهد شد

باد چیزی خواهد گفت

سیب خواهد افتاد

روی اوصاف زمین خواهد غلتید

تا حضور وطن غایب شب خواهد رفت

سقف یک وهم فرو خواهد ریخت

چشم

 
هوش محزون نباتی را خواهددید

پیچکی دور تماشای خدا خواهد پیچید

راز سر خواهد رفت

ریشه زهد زمان خواهد پوسید

سر راه ظلمات

لبه صحبت آب

برق خواهد زد

 باطن اینه خواهد فهمید

 امشب

ساقه معنی را

وزش دوست تکانخواهدداد

بهت پرپر خواهد شد

 ته شب یک حشره

قسمت خرم تنهایی را

تجربه خواهد کرد

داخل واژه صبح

صبح خواهد شد

شب ایستاده است

 
خیره نگاه او 

تصویر یک سوال

 

اثر استاد سهراب

بزرگي بود

و از اهالي امروز بود

و با تمام افقهاي باز نسبت داشت

و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد.

***

صداش

به شكل حزن پريشان واقعيت بود

و پلك هاش

مسير نبض عناصر را

به ما نشان داد

و دست هاش

هواي صاف سخاوت را

ورق زد

و مهرباني را

به سمت ما كوچاند

***

به شكل خلوت خود بود

و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را

براي آينه تفسير كرد.

و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود

و او به سبك درخت

ميان عافيت نور منتشر ميشد.

هميشه رشته صحبت را

به چفت آب گره مي زد.

براي ما، يك شب

سجود سبز محبت را

چنان صريح ادا كرد

كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم

و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم.

***

و بارها ديديم

كه با چقدر سبد

براي چيدن يك خوشه بشارت رفت.

***

ولي نشد

كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند

و رفت تا لب هيچ

و پشت حوصله نورها دراز كشيد

و هيچ فكر نكرد

كه ما ميان پريشاني تلفظ درها

براي خوردن يك سيب

چقدر تنها مانديم.

*****

صحنه غروب، اثر سهراب سپهری

يك پروانه عاشق يك فيلسوف شد كه داشت كتابي درباره عشق مي نوشت. يه روز پروانه گفت

كه به محيت احتياج دارد، و فيلسوف يك فصل به كتابش اضافه كرد در باب اقسام محبت. يك

روز ديگر پروانه اشك مي ريخت و فيلسوف يك فصل جديد نوشت درباره فوائد اشك... يك روز

 پروانه لب به سخن گشود و از مرد گله اي كرد و فيلسوفه بيانيه قرايي در تبرئه خودش به كتاب

اضافه كرد... دست آخر يك روز پروانه دلشكسته شد و رفت و مرد فصل آخر كتابش را با

عنوان بي وفايي پروانه ها نوشت و هرگز نفهميد كه يك پروانه گاهي بايد كلمات عاشقانه بشنود،

گاهي احتياج دارد به دست هايي كه در سكوت اشكش را پاك كند، گاهي بايد كمي شكوه كند! و

مرد هرگز نفهميد كه عشق واقعي در قلب پروانه بود و در اشك هايش و در شكوه هاي كودكانه

اش....

پروانه به حاي ديگري سفر كرد و آدم هاي ديگري را عاشق كرد و هيچ كس با خواندن كتاب مرد

 عاشق نشد....

بايد بگريم

در آسمان چشمانم بايد به دنبال ابرهاي باران زايي بگردم تا اميدم را به گريستن از دست ندهم. اگر

نتوانم بگريم پس ديگر چرا بايد چشماني داشته باشم كه ببينند.

در دنيائي كه زندگي مي كنم كمتر چيزي را در آن مي يابم كه خداوند آن را آفريده باشد هر آنچه هست

من و همه آنها كه ناخداي اين روزگار دون هستند آفريده اند. من بايد بگريم آيا كسي هست من را ياري

كند؟!

مي ترسم خزان اميدم زودتر از فصل تابستان برسد و من كه هنور در بهار رؤياي آينده اي كم بي نورتر

هستم چرا بايد اين قدر زود به سردي بگرايم.

روزي و روزگاري ماهي بود كه هر چه چاق تر مي شد چشمهاي بيشتري را معطوف به خود مي داشت تا

 آنجا كه دايره گردونش پر شد و رفت رو به لاغري، ديگر كسي برايش افسوس نخورد، آنقدر باريك شد كه

از چشمها ناپديد شد و حالا بايد به دنبالش بگردي. راستي چشمان شما اشك ميريزند؟ چه خوب!

بچه كه بودم حرفهائي مي خواستم بزنم كه الان مي زنم و اين حرفها را هزار سال بعد نيز خواهم گفت

درست مثل سالهاي پر از پائيز زندگيم كه بارها از اين حرفها زده ام ولي چه سود؟ هيچ! هيچ! به آن

خدائي كه مي پرستيد در آنچه مي گويم نه حرف تازه اي است و نه سود اندكي.

چقدر آنها كه تواني براي اشك ريختن ندارند سردند و زردند و تاريك و سياهند و خاموش و كثيفند و زالوي

و زاعند. حرفهايش زوزه گرگ است و لبخند هاشان مكر روباه و چشمانشان به جغد مي ماند. بيچاره

جغد!.

من بايد گريه كنم و الا ديگر گريه را از ياد خواهم برد حتي دم مرگ هم نخواهم گريست حتي آنزمان كه

برايم مي گريند من مات و خشك بي روح و يخ با نگاه بسته تنها زل مي زنم به آينده آتشي كه نور ندارد و

 تنها مي سوزاند.

چه زيبا بود اگر باز مي گشتم هنوز فرصت هست بايد به خود تكاني داد و بايد دستي بر كنده زانو زد بايد

 يا علي گفت بايد خورشيد فرو رفته در غروب نااميدي را بيرون كشيد و به او دستور داد كه بايد دوباره

بتابد. آهاي خورشيد تو بايد بتابي تو براي من خلق شده اي اگر براي من نتابي پس برو، نيا، تباش، هيچ

 نتاب بر هيچ كس بر هيچ چيز. يكي بيايد دهانم را بگيرد كه فرط سردي، انديشه دارد يخ مي زند

حرفهائي كه همه جنون است نكند الان بميرم!

قطره اشكي آمد خوش آمد كجا بودي عزيز من چرا اينقدر دير؟ كو بقيه؟ نكند تنها تو آمده باشي آها؟ تنها

آمدي؟ چرا تنها؟ قبلترها وقتي بارشت شروع مي شد امان نمي داد، نوشتن را مختل مي كرد ولي حالا

 آنقدر كوچكي كه حتي نمي چكي؟ چكه كن چكه كن گونه ام را ببوس از لبان فرود بيا بريز بر دامانم بريز!

تو را بخدا اينقدر كم نباش من بايد بگريم اين كه گريه نيست آب چشم است شايد در چشمانم چيزي

رفته باشد؟! من بايد بگريم و الا خواهم مرد.

گوش کن دورترین مرغ جهان می خواند

شب سلیس است و یکدست و باز

شمعدانی ها

و صدا دار ترین شاخه فصل ‚ ماه را می شنوند

پلکان جلو ساختمان

در فانوس به دست و در اسراف نسیم

گوش کن جاده صدا می زند از دور قدمهای تو را

چشم تو زینت تاریکی نیست

پلکها را بتکان کفش به پا کن و بیا

و بیا تا جایی که پر ماه به انگشت تو هشدار دهد

و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

و مزامیر شب اندام تو را مثل یک قطعه آواز به خود جذب کنند

پارسایی است در آن جا که تو را خواهد گفت

بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است

سهراب سپهري

شبی مهتابی به قصر خیال من بیا تا از شوق دیدنت

دانه دانه اشک نیازم را زینت مژگانم کنم...

و آن را همچون ریسمانی بر گردنت بیاویزم!

شبی به قصر خیال من بیا! تا لباسی از مهتاب بر تنت

 کنم و ماه را گویم به آستانت به سجده افتد

آن شب شهرزاد را گویم تا هزاران قصه در وصف تو گوید!

کاش به یاد آوری آن روز را که می گفتم من همه دلم...

همه احساسم!

و تو گفتی این دل و احساس را آتشکده ای کن

و بر من عاشق تر کن...

کاش به یاد آوری آن روز را که یکی بود یکی نبود!

او که بود تو بودی و او که نبود من بودم!

حالا که من آمدم تو می خواهی بروی ...

کاش صبر می کردی تا حجله ات را از پرنیان مهتاب می گستراندم...

به حرمت چشمان مهربانت به تعداد تمامی ستارگان شمع می افروختم!

پيرمردي صبح زود از خانه‌اش خارج شد. در راه با يک ماشين تصادف کرد و آسيب ديد. عابراني که رد

مي‌شدند به سرعت او را به اولين درمان‌گاه رساندند.

پرستاران ابتدا زخم‌هاي پيرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: “بايد ازت عکس‌برداري بشه تا

جايي از بدنت آسيب و شکستگي نديده باشه” .

پيرمرد غم‌گين شد، گفت عجله دارد و نيازي به عکس‌برداري نيست.

پرستاران از او دليل عجله‌اش را پرسيدند ، گفت همسرم در خانه‌ي سال‌مندان تحت مراقبت است. هر

صبح آن‌جا مي‌روم و صبحانه را با او مي‌خورم. نمي‌خواهم دير شود!

پرستاري به او گفت: خودمان به او خبر مي‌دهيم.

پيرمرد با اندوه گفت: خيلي متأسفم. او آلزايمر دارد. چيزي را متوجه نخواهد شد! حتي مرا هم

نمي‌شناسد!

پرستار با حيرت گفت: وقتي که نمي‌داند شما چه کسي هستيد، چرا هر روز صبح براي صرف صبحانه

پيش او مي‌رويد؟

پيرمرد با صدايي گرفته ، به آرامي گفت: اما من که مي‌دانم او چه کسي است…!